Moedertaal

Vijfentwintig jaar geleden werd ik moeder. Wie had dat ooit gedacht, en vooral: dat ik het zo leuk zou vinden! Alleen al al die woorden die je door mag geven. En dat alle dingen in de wereld een naam hebben en dat mamma die allemaal kent.

Tussen de baby-foto’s vind ik ook een briefje met oppas-aanwijzingen:  “Hij mag geen kleine ronde harde dingetjes zoals pinda’s en zuurtjes (stikgevaar).”  “Hij mag niet alleen de trap op in verband met halverwege iets wilds doen en eraf donderen.” “Hij mag niet alleen de straat op, altijd meegaan.”

 

 

 

Bezweringen die bijna 1-op-1 overgenomen lijken van het briefje met oppasaanwijzingen over mij, dat mijn moeder bewaard bleek te hebben: “Alle scherpe voorwerpen uit Liesbeths handen weren.” “Uitkijken met open ramen, want Liesbeth klimt op alle stoelen.” “Niet zonder tuigje laten slapen, ook niet ’s middags. Ze klimt uit haar bed en valt op haar hoofdje.”

Goed bedoeld, maar op den duur ga je als kind natuurlijk toch in krankzinnig hoge bomen klimmen, roken en bungee-jumpen enzo. Maar dat hoeft je moeder niet te weten.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *